Hiç annesine ya da babasına şımaran bir çocuk olamadım. Bunun sebebi onlarla aramda olan anlamsız mesafe sanırım. Öyle ki; sırf babam beni kucağına alsın diye, aslında hiç uykum olmamasına rağmen koltukta uyumuş numarası yapardım ve babam beni kucağına alıp yatağıma götürürken inanılmaz mutlu olurdum. Anneler, babalar sözüm size; lütfen çocuklarınıza sevildiklerini hissettirin ve onlara sıkça dokunun! İnanın buna çok ihtiyaçları oluyor. Siz fark etmeseniz de…